Those who’s interested to join KCWA cricket team please contact Mr.Sunny J

Ladies & Family Badminton club on Saturday afternoon from 2:00pm, contact Mrs.Deepa Kumar

Badminton for Men on Sunday afternoon 2:00pm, contact Mr.Rajeev

Football for kids on Saturday afternoon, contact: Suresh

Anyone who’s interested to participate please contact Mr.Ashok Kumar, Mr.Ayoub or Mr.Shah.V.H

കൊല്ലം നീണ്ടകരയില്‍നിന്ന് മത്സ്യബന്ധനത്തിനുപോയ സെന്‍റ്
ആന്‍റണീസ് എന്ന ബോട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന തമിഴ്‌നാട്/കേരള സ്വദേശികളായ ജെലസ്റ്റിന്‍
എന്നുവിളിക്കുന്ന വാലന്റെണ്‍ (44), പിങ്കു (22) എന്നിവരാണ് വെടിയേറ്റുമരിച്ചത്.
ആദ്യ റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ അനുസരിച്ച്കായംകുളത്ത് നിന്ന് ഏകദേശം  24 നോട്ടിക്കല്‍
മൈല്‍ അകലെ വച്ചായിരുന്നു ഇറ്റാലിയന്‍ ചരക്കുകപ്പല്‍ “എന്‍ റിക്ക ലെക്‌സി”യിലെ
സുരക്ഷാഭടന്മാര്‍ ഇവരെ വെടിവച്ചുകൊന്നത്. യാതൊരു പ്രകോപനവും കൂടാതെ ആഴക്കടലില്‍
ബോട്ടിലേക്ക് വെടിയുതിര്‍ത്തു രണ്ടുപേരെ കൊന്നു എന്നാണു ബോട്ടില്‍ നിന്നുള്ള
വിവരം.

വിവരം  ലഭിച്ച ഉടന്‍ പോലീസും കോസ്റ്റ്‌ ഗാര്‍ഡും തന്ത്രപരമായി
കപ്പലിനെ കുടുക്കി. ഈ സമയത്ത് ആ വഴി കടന്നുപോയ കപ്പലുകളോട് പൈറസി ആക്രമണം നടന്നതായി
വിവരമുണ്ടോ എന്നന്വേഷിച്ച കോസ്റ്റ്‌ ഗാര്‍ഡ്‌, കപ്പലില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ വിവരം
അനുസരിച്ചു എന്രിക്ക ലെക്സിയെ ഐഡന്റിഫൈ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് തങ്ങള്‍
കൊള്ളക്കാരെ പിടികൂടി എന്നും കപ്പലിന്‍റെ സഹായം ആവശ്യമുണ്ട് എന്നും
അറിയിച്ചതനുസരിച്ച് കപ്പല്‍ തന്ത്രപരമായി കൊച്ചിയില്‍ അടുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു
എന്നാണു പുറത്തു വന്ന വാര്‍ത്തകള്‍. കോസ്റ്റ്‌ ഗാര്‍ഡിന്‍റെ വിമാനം കൊച്ചിയില്‍
എത്തും മുന്‍പ് തന്നെ കപ്പലിനെ ഇന്‍റര്‍സെപ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു.

ഇന്ത്യന്‍
അതിര്‍ത്തിയില്‍ നടന്ന നിരപരാധികളുടെ കൊലപാതകത്തില്‍ കലാശിച്ച വെടിവയ്പ്പിനു
കാരണക്കാരായ നാവികരെ അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ നാടെങ്ങും മുറവിളി ഉയരുമ്പോഴും അധികൃതര്‍
അത് നിര്‍വഹിക്കാനാകാതെ കുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. കപ്പല്‍ ജീവനക്കാര്‍ സഹകരിക്കുന്നില്ല
എന്ന വാര്‍ത്തകള്‍ക്കിടയില്‍ നയതന്ത്രപ്രതിനിധികള്‍ ഇടപെട്ടു. ഒടുവില്‍ രണ്ടു
സെക്യൂരിറ്റി ഗാര്‍ഡുകളെ ഇന്ന് അറസ്റ്റു ചെയ്യാനായി.

കപ്പല്‍  ജീവനക്കാര്‍
പറയുന്നത് മറ്റൊരു കഥയാണ്‌. അന്താരാഷ്‌ട്ര കപ്പല്‍ ചാലിലൂടെ
നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന കപ്പലിനെ ബോട്ട് പിന്തുടര്‍ന്ന് എന്നും കടല്‍ക്കൊള്ളക്കാര്‍
ആണെന്ന ധാരണയില്‍ ആക്രമണശ്രമത്തില്‍ നിന്ന് പിന്മാറാന്‍ താക്കീത് ചെയ്തിട്ടും
മാറാത്ത ബോട്ടിനെതിരെ വെടിയുതിര്‍ത്തു എന്നുമാണ് അവര്‍
അവകാശപ്പെടുന്നത്.
പോലീസിന്റെ എഫ ഐ ആറില്‍ സംഭവം നടക്കുന്നത് 33 നോട്ടിക്കല്‍
മൈല്‍ ദൂരെയാണെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണു വാര്‍ത്ത. ഇത്
ശരിയെങ്കില്‍ കപ്പലിനെ പിടിച്ചുവക്കാനോ ജീവനക്കാരെ ശിക്ഷിക്കാനോ നിയമപരമായി നമുക്ക്
ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട് എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങള്‍ പാലിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ ബാധ്യസ്ഥരാണ്
എന്നതുകൊണ്ടാണിത്.

UNCLOS (United Nations
Convention on the Law of Sea) ന്‍റെ ഭാഗമായ അന്താരാഷ്‌ട്ര നിയമങ്ങള്‍
അനുസരിച്ച് നമ്മുടെ തീരപ്രദേശത്ത്നിന്ന് 12 നോട്ടിക്കല്‍ മൈല്‍ ദൂരത്തു
വരെ നമ്മുടെ നിയമങ്ങള്‍ ബാധകം ആണ്. (ഇതിനു ടെറിടോറിയല്‍ സോണ്‍ എന്നാണു പറയുക.
ഇതിനുള്ളില്‍ ആണെങ്കിലും ഒരു കപ്പലിനുള്ളില്‍ നടക്കുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങളില്‍
ഇടപെടാന്‍ മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന് അവകാശമില്ല). “ഇന്നോസേന്‍റ് പാസേജ്” ഈ ടെറിടോറിയല്‍
സോണിനുള്ളിലും അനുവദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് സുഗമമായ കപ്പല്‍ ഗതാഗതത്തിനു (അതായത്
ട്രേഡിനു) വഴിയൊരുക്കാനാണ്.

ഇതിനു പുറമേ മറ്റൊരു   12 നോട്ടിക്കല്‍ മൈല്‍
ദൂരത്തു വരെ രാജ്യത്തിന്‍റെ കസ്ടംസ് നിയമങ്ങള്‍ ബാധകമാണ്(കണ്ടിജന്സി സോണ്‍). അതിനും
പുറത്തു നടക്കുന്ന കുറ്റകൃത്യങ്ങളില്‍ ഫ്ലാഗ് സ്റ്റേറ്റിന് മാത്രമേ നടപടികള്‍
സ്വീകരിക്കാനാകൂ. അതായത് 33 മൈല്‍ എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയെങ്കില്‍ ഈ സംഭവത്തില്‍
ഇറ്റലിക്ക് മാത്രമാകും ഈ നിയമം അനുസരിച്ച് ശിക്ഷാനടപടി
സ്വീകരിക്കാനാകുക.

കോസ്റ്റ്‌  ഗാര്‍ഡ്‌ കൊച്ചിയില്‍ തടഞ്ഞു വച്ച ഇറ്റാലിയന്‍ കപ്പല്‍ “Enrika
Lexie”

ഇന്ത്യയും ഇറ്റലിയും തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രബന്ധത്തെപ്പോലും
ബാധിക്കുന്ന തരത്തില്‍ പ്രശ്നം രൂക്ഷമാകാന്‍ സാധ്യത നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴും ശക്തമായ
നിലയില്‍ തന്നെ ഇന്ത്യ പ്രതികരിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍ നാവികലോകത്തെ സംബന്ധിച്ച്
ഇത് ഒരു തെറ്റ്തിരുത്തലിന്‍റെ തുടക്കം ആകും എന്ന് ഉറപ്പായി
പറയാം.

പൈറസി എന്ന മാരണം.
പൈറസി എന്നത് നാവിക ചരിത്രത്തോളം
തന്നെ പഴക്കമുള്ള പ്രതിഭാസമാണ്. പഴയകാലത്ത് സ്വര്‍ണവും വെള്ളിയും  ഉള്‍പ്പെടെ
വിലപിടിപ്പുള്ള കച്ചവട ചരക്കുകളുമായി പോകുന്ന കപ്പലുകളെ കൊള്ളയടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന
അനേകം സമൂഹങ്ങള്‍ നിലനിന്നിരുന്നു. പൈറേറ്റുകളുടെ കഥകള്‍ ബാലസാഹിത്യത്തെ വരെ
പോഷിപ്പിച്ചിരുന്ന കാലവും നമുക്ക് പരിചിതമാണല്ലോ.

ആധുനിക കാലത്ത്
കടല്‍കൊള്ളക്കാരുടെ ആക്രമണങ്ങള്‍ പുതിയ രൂപവും ഭാവവും കൈവരിച്ചു. ചെറുകിട
കൊള്ളക്കാര്‍ കപ്പലില്‍ ഒളിച്ചു കയറി മോഷണങ്ങള്‍ തുടരുമ്പോള്‍ ആസൂത്രിതമായ
ആക്രമണങ്ങളിലൂടെ കപ്പല്‍ പിടിച്ചെടുത്തു സ്വന്തമാക്കുന്ന സംഘങ്ങള്‍ ലോകത്ത്
പലഭാഗത്തും സജീവമായി. ആയുധങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ആക്രമണം നടത്തുന്നവര്‍ കപ്പലില്‍
കിട്ടുന്ന സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കുക എന്ന നില വിട്ടു കപ്പല്‍ റാഞ്ചിക്കൊണ്ട് പോകുക,
കപ്പലിനെയും ജീവനക്കാരെയും ബന്ദികള്‍ ആക്കി ഭീമമായ തുകകള്‍ തട്ടിയെടുക്കുക എന്ന
നിലയിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ നീങ്ങി.

സൊമാലിയയും
കടല്‍കൊള്ളയും 
ആഫ്രിക്കയുടെ  വടക്ക്കിഴക്കന്‍ രാജ്യമായ സോമാലിയ ഒരു
പട്ടാളഭരണത്തിന്‍ കീഴിലുള്ള പട്ടിണി രാജ്യമായിരുന്നു. ഭരണ അസ്ഥിരത കുറച്ചുകാലമായി
തുടര്‍ന്നിരുന്ന സോമാലിയയില്‍ തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ ഭരണസംവിധാനങ്ങള്‍
തീര്‍ത്തും ദുര്‍ബലപ്പെടുകയും അരാജകത്വം നടമാടുകയും ചെയ്ത സാഹചര്യത്തില്‍ ആണ് യു
എന്‍ ഇടപെടുന്നത്. യു എന്നിന്റെ ഇടപെടലുകളും പക്ഷെ രാജ്യത്തിന് രക്ഷയായില്ല.
ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിന്‍റെ കെടുതികളിലേക്ക് നയിക്കപ്പെട്ട രാജ്യം പട്ടിണിയുടെയും
പരിവട്ടത്തിന്റെയും അഗാധഗര്‍ത്തങ്ങളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തി. തൊണ്ണൂറ്റിഒന്നിന് ശേഷം
ഇന്നുവരെ ഏകദേശം അഞ്ചുലക്ഷത്തോളം പേരാണ് ഇവിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടത് എന്നാണു കണക്ക്.
അരാജകത്വം കരയുടെ പരിധി കടന്നു കടലിലേക്ക്‌ പടര്‍ന്നപ്പോള്‍
ലോകത്തിനു തന്നെ അതൊരു ഭീഷണിയായി മാറിയ കാഴ്ചയാണ് നമ്മള്‍ ഇവിടെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌.

രണ്ടായിരത്തി  ആറോടെയാണ് സോമാലിയന്‍ കൊള്ളക്കാര്‍ ലോകശ്രദ്ധ
പിടിച്ചെടുക്കുന്നത്. തുടര്‍ച്ചയായ ആക്രമണങ്ങള്‍ നാവികര്‍ക്ക് ഉറക്കമില്ലാത്ത
രാവുകളാണ് സമ്മാനിച്ചത്. ആക്രമണ സാധ്യതയുള്ള പ്രദേശങ്ങള്‍ അനുദിനമെന്നോണം
വര്‍ധിക്കുകയായിരുന്നു. ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും  യൂറോപ്പിലേക്കും തിരിച്ചും
പ്രധാന കപ്പല്‍പാതകള്‍ കടന്നുപോകുന്നത് സൂയസ് കനാലിലൂടെയാണ്. കൂടാതെ
ലോകസമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥക്ക് നിര്‍ണായകമായ ഗള്‍ഫ്‌ എണ്ണയുടെ പ്രവേശനകവാടവും ഇവിടെത്തന്നെ.
ലോകത്തെ മൊത്തം വ്യാപാരത്തിന്‍റെ അഞ്ചിലൊരു ഭാഗം ആണ് സോമാലിയന്‍ കൊള്ളക്കാരുടെ
നിരന്തര ഭീഷണിയെ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍
ആയിരക്കണക്കിനു കപ്പലുകള്‍ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. ആയിരങ്ങള്‍ ബന്ദികള്‍ ആക്കപ്പെട്ടു.
അറുപത്തയഞ്ചിലേറെ നാവികര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. യുദ്ധസമാനമായ സാഹചര്യത്തില്‍ ആണ്
കപ്പലുകള്‍ ഈ വഴി കടന്നുപോകുന്നത്.

സുരക്ഷാനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍..
ലോക
രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ തീവ്രവാദം ശക്തിയാര്‍ജിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ ആണ്
IMO (International Maritime Organisation) സേഫ്ടി എന്നതിനൊപ്പം സെക്യൂരിടി
കൂടി ഒഴിച്ചുകൂടാന്‍ ആകാത്ത നിബന്ധനകളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തണം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക്
പ്രാധാന്യം നല്‍കിയത്. അമേരിക്കയിലെ 9/11 ആക്രമണത്തെ തുടര്‍ന്ന് പെട്ടെന്നാണ് ISPS (International Ship
& Port facility Security) Code നു രൂപം കൊടുക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ദശാബ്ദത്തിന്‍റെ
ആരംഭഘട്ടത്തില്‍ ലോകമെമ്പാടും ഇത് നിര്‍ബന്ധിതമായി നടപ്പിലാക്കി.  പോര്‍ട്ടുകളിലും
കപ്പലുകളിലും പാലിക്കേണ്ട കുറഞ്ഞ പരിശോധനാനടപടികള്‍ എന്നതിന് പുറമേ മൊത്തത്തില്‍
സെക്യൂരിറ്റി അവബോധം സൃഷ്ടിക്കാനുതകുന്ന പരിശീലനങ്ങള്‍ ഇതിന്‍റെ ഭാഗമായി നടപ്പിലായി
എങ്കിലും പൈറസി എന്ന വലിയൊരു ഭീഷണിയെ ഈ ഘട്ടത്തില്‍ കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല
എന്നത് ഇതിന്‍റെ പോരായ്മയായി.

അടുത്തകാലത്ത് മാത്രമാണ് പൈറസി എന്ന വന്‍
വിപത്തിനെതിരെ കാര്യമായ എന്തെങ്കിലും വിചാരധാരകള്‍ പുറത്തുവന്നത്. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം
മേയ് മാസത്തില്‍ ഐ എം ഒ Best Management Practices
എന്ന മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍
നടപ്പാക്കുന്നത് ഇതിന്‍റെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഇതും നിര്‍ബന്ധിതമായ
വ്യവസ്ഥകളോടെ അല്ല എന്നത് പ്രസ്താവ്യമാണ്. (ഇതിനെപറ്റി കൂടുതല്‍ പ്രത്യേകമായി
പ്രതിപാദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വിസ്താരഭയത്താല്‍ ഇവിടെ ഒഴിവാക്കുന്നു.)

ഐ എം ഒ
ഇക്കാര്യത്തില്‍ സുരക്ഷിതനടപടികളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് വളരെ സാവധാനത്തില്‍ ആയിരുന്നു
എന്നത് അതിശയകരമാണ്. സുവ്യക്തവും നിര്‍ബന്ധിതവുമായ സുരക്ഷാനടപടികള്‍
സ്വീകരിക്കുന്നതിനു പകരം അതാത് രാജ്യങ്ങള്‍ക്കും കപ്പലുടമകള്‍ക്കും സ്വാതന്ത്ര്യം
നല്‍കുന്ന തരത്തില്‍ ആണ് നടപടികള്‍ പുരോഗമിച്ചത്. കടല്‍ക്കൊള്ളക്കാരെ ആയുധങ്ങള്‍
ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ നേരിടണം എന്നചിന്ത പലയിടത്തും ശക്തമാകുന്നത് ഈ ഒരു
സാഹചര്യത്തിലാണ്. ഇതിനു മൌനാനുവാദം കൊടുത്തത് യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ യാതൊരു
തത്വദീക്ഷയും ഇല്ലാതെ സ്വകാര്യസെക്യൂരിടി ഏജന്‍സികള്‍ തഴച്ചു വളരാന്‍ ഇടയാക്കി. ഒരു
പക്ഷെ ഐ എം ഒയില്‍ തന്നെ ഇതിനു അനുകൂലമായ വികാരമാണ് നിലനിന്നിരുന്നത് എന്ന്
കരുതേണ്ടി വരും. കപ്പല്‍ ഉടമകള്‍ ഇവരുടെ സേവനം ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍
ഇതിനു അവ്യക്തമായ ഒരു മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശംഉണ്ടാക്കി തടിയൂരുകയാണ് അവര്‍ ചെയ്തത്. മാസങ്ങള്‍
കരയില്‍ നിന്നും അകന്നു കഴിയുന്ന നാവികര്‍ക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ഉപയോഗിക്കാന്‍
ആയുധങ്ങള്‍ ലഭിച്ചാല്‍ ഉണ്ടാകാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു പക്ഷെ ഇതുവരെ
വസ്തുനിഷ്ഠമായ പഠനങ്ങള്‍ നടന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്. ഇതിനെപ്പറ്റി
തങ്ങള്‍ക്കുള്ള ആശങ്കകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത് മാത്രമായി ഐ എം ഒയുടെ നടപടി എന്ന്
വ്യക്തമാണ്.


കടലില്‍ എന്താവും
സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക??

അത് എന്തുതന്നെ  ആയാലും ശരി,  Privately
contracted armed security personnel അഥവാ PCASP കൂടുതല്‍ ഗുരുതരമായ
സ്ഥിതിവിശേഷത്തിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുക എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ സമയമായി എന്നു
തീര്‍ച്ചയാണ്. തിരുത്തലുകള്‍ ഉടന്‍ ആവശ്യമായിരിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ ഈ
ദൌര്‍ഭാഗ്യകരമായ സംഭവവികാസം അത്തരമൊരു തെറ്റ് തിരുത്തലിലേക്ക് ലോകത്തെ നയിക്കും
എന്നു നമുക്ക് ആശിക്കാം

———————————————————————————————————
ഫെബ്രുവരി
22: ഒരു കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കല്‍:

കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളില്‍ പുറത്തുവന്ന വാര്‍ത്തകള്‍
അനുസരിച്ച് ഇറ്റാലിയന്‍ കപ്പലില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആറു സുരക്ഷാഭടന്മാര്‍  PCASPഅല്ല
മറിച്ചു ഇറ്റാലിയന്‍ നേവി ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ആണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സംഭവത്തിനു ഇത്രയും മാനം
കൈവന്നത്; അവരുടെ വിദേശകാര്യമന്ത്രി അടക്കം ഇങ്ങോട്ട് പറന്നത്.

ഇത്
സംഗതികള്‍ കുറച്ചുകൂടെ സങ്കീര്‍ണമാക്കുന്നു. നേവിയുടെ ഭടന്മാര്‍ പെട്ടെന്ന്‍
തീരുമാനം എടുക്കേണ്ട സാഹചര്യങ്ങളില്‍ കപ്പലിന്‍റെ ക്യാപ്ടനെ അനുസരിക്കുമോ എന്ന
ചോദ്യം നിര്‍ണായകമാണ്. അതോടൊപ്പം അവരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം, കപ്പല്‍ ജീവനക്കാര്‍
തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തത്തില്‍ നിന്ന് താല്‍ക്കാലികമായി എങ്കിലും റിലാക്സ് ചെയ്യുന്ന
അവസ്ഥയും സംജാതമാകും എന്ന് ന്യായമായി ഊഹിക്കാം. പോരെങ്കില്‍ സൈനികരുടെ മുന്‍പരിചയം
(കടല്‍കൊള്ളക്കാരെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലും നേരിടുന്നതിലും) തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കേണ്ട
സമയത്ത് നിര്‍ണായകമാകാം. ഇവര്‍ കൊളമ്പോയില്‍ നിന്നാണ് കപ്പലില്‍ കയറിയത് എന്നാണു
വാര്‍ത്ത. അതായത് അവര്‍ ജോലി തുടങ്ങി ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ആണ് സംഭവം
നടക്കുന്നത്.

കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം  സോമാലിയന്‍ കൊള്ളക്കാര്‍ ഒരു ഇറ്റാലിയന്‍
കപ്പല്‍ റാഞ്ചിയതിനെ തുടര്‍ന്നാണ് ഇറ്റലി ഇത്തരം ഒരു നിയമം പാസാക്കിയത്. കപ്പല്‍
കമ്പനികള്‍ നേവിയുമായി ഇതനുസരിച്ച് കരാര്‍ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്ത്യാമഹാസമുദ്രത്തില്‍ സോമാലിയന്‍ പൈറസി ബാധിത പ്രദേശങ്ങളില്‍ മാത്രമാണ്
മിലിട്ടറി സുരക്ഷ എന്നാണു മനസിലാകുന്നത്. മിലിടറി ആണെങ്കിലും ഇവര്‍ക്ക് സിവിലിയന്‍
നിയമങ്ങള്‍ തന്നെയാകും ബാധകമാകുക എന്ന് തോന്നുന്നു. അല്ലെന്ന് വരുകിലും കുറച്ചു
നാള് മുന്‍പ്‌ ഇന്ത്യന്‍ നേവിക്കു പറ്റിയ അബദ്ധത്തോട് ഇതിനെ താരതമ്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്ന്
തോന്നുന്നില്ല. അതായത് ഇതൊരു കൊലപാതകം ആയിത്തന്നെ വേണം വിചാരണ ചെയ്യാന്‍. വിചാരണ
ഇന്ത്യയിലോ ഇറ്റലയിലോ എന്ന് കോടതി തീരുമാനിക്കുകയാവും ഉചിതം. പക്ഷെ ഇറ്റലിയില്‍
ആണെങ്കില്‍ ഇത് സൈനികനടപടി ആയി വിവക്ഷിക്കപെടും.

PCASP പോലെതന്നെ, അഥവാ
അതിലുപരി അപകടകരമാണ് മിലിട്ടറി പ്രേസേന്‍സ്‌ എന്നത് വ്യക്തമാണ്. പോളിച്ചെഴുത്തുകള്‍
ഉണ്ടാകും എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല, ഉണ്ടായേ തീരൂ.

The airline of good times, owned by the king of good times, Kingfisher Airlines, was..well, crashing, that too at terminal velocity. Turns out, they couldn’t pay their pilots, their stewardesses and even their janitors. Hell, they couldn’t even pay for their fuel. And no fuel meant no flying and no flying meant, no money.

Tragic as it may be, the theory of capitalism and a dude called Darwin, says that only the fittest survive. And going by that theory, if a private enterprise cannot manage itself, it has to sink like the Titanic. Which was pretty much the case with Kingfisher.

Which was when, Vijay Mallya asked the Indian Government to save his airline.

Now, people asking for bailouts are fairly normal. Even Goldman Sachs asked for one. But when you are a guy whose idea of a workday, is schmoozing around with anorexic models, on the world’s largest yacht, asking for a bailout somehow doesn’t cut ice.

The inevitable arguments followed with Arnab Goswami taking the lead on prime time TV and Suhel Seth vehemently playing the devil’s advocate, to save his ‘friend’. When the noise refused to go down, the man himself came on TV. Speaking Oxfordian English, he reassured us that his Kingfisher Airlines is hale and hearty. Also he emphasised that, he was not Air India and what he asked for was not a Bail Out. In fact he assured us that he as a ‘responsible industrialist’ will never ask the poor taxpayer for his hard-earned money, to save his private airline. And some more mumbo jumbo.

Basically selling us a load of nonsense that weighed as much as a leased Kingfisher airplane.

Because, saying Kingfisher airlines is in trouble is like saying Ra-One is just a bad movie. Kingfisher is right now at a stage, where being ‘in trouble’ would have actually been a good thing. It is actually having an existential crisis.

Figure this out:

• It has a total debt of Rs 7000 crores or Rs 7000,00,00,000, even after about Rs 1400,00,00,000 was kind of written off last year.

• On top of this seriously large debt, the airline made an operational loss of Rs 1027 crore or Rs 1027,00,00,000 over the last year. And the loss since its inception in 2003, a small matter of Rs 5,690 crores or Rs 5690,00,00,000.

•It owes a sum total of approximately Rs 890 crores to all its fuel suppliers. The situation with the fuel is so bad that Indian Oil has put Kingfisher on a Cash and Carry basis. This means, they have to pay Indian Oil for every drop of fuel, before it actually goes into their planes and not afterwards, as is the norm. BPCL and HPCL, the other two suppliers, have stopped supplying fuel completely. BPCL has even filed a court case against Kingfisher Airlines for recovery on unpaid dues of over Rs 250 crores.

•It owes the Airports Authority of India, undisclosed landing charges. Their cheque of Rs 151 crores to clear the dues, apparently bounced. And in a harbinger of further trouble, both the Bangalore and the Hyderabad airports have decided to ask Kingfisher for landing charges before they allow the KF planes to land.

•It has absolutely no assets that it can sell or mortgage. All its aircraft are currently leased, speaking of which Kingfisher had to return its 5 ATR aircraft, the mainstay of its short haul flights, to its lessors as it could not afford the lease amount. With that, the sum total of aircraft returns since 2009 due to non-payment of rent, increased to a total of 19. Also further aircraft recalls by lessors were on the way due to rental defaults.

But how did it all come to this.

For anyone who says (Read, the media and the man) this was due to the unfavourable combination of a hostile economic climate and high aviation fuel prices, please punch him/her in their faces. That problem has been there, for the last three or four years. And Kingfisher has been a loss-making entity since the day Mallya announced its launch in 2003. So at a time, till as late as 2005-2006, when all his competitors, including the much maligned, Air India, were actually making profits, Kingfisher sustained continuous losses.

And the man claims ‘all is well’ and as an ‘honest industrialist’ he will never ask for tax payers’ money.

But why should he ask, when he has surreptitiously taken a lot of it anyway?

Add to the tax payer’s money, Mallya also set his eyes on the money of the predominantly middle-class depositors who invested their savings in trusted public sector banks. And drained some more out of the innocent shareholders who invested in UB group .

This essentially translates to the money of a whole lot of bus drivers, school teachers and well, pretty much anyone who has an account in SBI or any bank that gave money to Mallya.

Flashback to 2010, Mr Mallya was, as usual, neck-deep in trouble. Banks were circling around Kingfisher, like vultures asking for the money that it had borrowed but could not or did not repay. Our man invited people from all the banks, to sit and ‘restructure’/reduce/waive off his debt.

Unsurprisingly, the bankers obliged.

At the time of restructuring, Kingfisher’s total debt was Rs 8,414 crores. To reduce that, banks decided to convert some of it to equity to give Mallya a breather. After invoking some advanced mathematical calculations, the bankers converted, approximately Rs 750 crores to equity. In lieu of the waive off, the banks got a 23 percent stake in the airline. The whole transaction was done, with each Kingfisher Airline share being valued at Rs 64.48.

In one line, the bankers said, 23 percent of KFA, at the above share price, was about Rs 750 crores.

In addition to this, KFA’s parent, UB group also took up some of its loans. In total, Mallya got a 1,400 crore breather. At the end of it all, Mallya threw a big party for the bankers, were the drinks were on the house.

However, there was one small problem.

Share price of Kingfisher Airlines that day was, Rs 39.90.

This meant that Mr Mallya was given an incredible premium of 61 percent per share in his failing company. Why was it given, we don’t know? It was either because of his Rocky Balboa like business model, his influential friends, or his mesmeristic powers inherited from Dr Frank Mesmer Himself. My bet is, he had the last two.

Because, such a premium meant, Vijay Mallya straight up deprived the banks, its innocent depositors and UB group shareholders of approximately Rs 530 crores.

How is that even possible?

Well first, you have to understand the manner in which the debt recast was done.

When the banks took up a 23 percent stake in KFA at the cost of Rs 750 crores, it was in the form of Compulsarily Convertible Preference Shares (CCPS). In addition to that, Rs 553 crores of debt was converted to Compulsarily Redeemable Preference Shares (CRPS), to be returned at a later date.

For all those who think I am speaking Mongolian, here is the explanation

The CCPS part, Rs 750 crores, was an amount that was basically waived off by the banks in return for KFA shares, shares which were valued at Rs 64.48. And for this favour, the banks got banks got 116 million KFA shares, or as you read, approximately 23 percent of the airline.

The Rs 553 crores CRPS, was an amount that banks told KFA to return on a later date. But that amount would not be reflected in KFA’s debt column.

Sounds like a Fair deal, right?

Not when you have given the aforementioned 61 percent premium per share.

The actual value of that Rs 116 million KFA shares, on the day the recast was announced was not Rs 750 Crores as determined by the banks, but Rs 464 crores.

So, on the day the deal was signed, banks decided to literally hand over Rs 284 crores of depositor’s money to Vijay Mallya and his floundering airline. While Vijay Mallya claimed he had reduced his debt, which in essence was true, he had actually deprived the depositors and the banks of almost Rs 300 crores.

The banks, to their defence, will say that the Rs 39 price of a share, considering India’s potential in aviation, was a minor blip and the price would rise to its true value, which they determined as Rs 64, sooner rather than later. And if it goes above Rs 64, banks can make a killing.

It has been almost a year since the deal was announced, and the highest stock price of Kingfisher in that period…Rs 47.75. Not once did it cross the bank determined value. Not once.

As of today Kingfisher stock price has nosedived to Rs 26, rendering the value of the Kingfisher stocks that the banks have, to approximately Rs 300 crores or so.

Which means, Vijay Mallya, as of 15 February 2012, has swallowed, at least Rs 450 crores of depositor’s money from various banks.

But where do the UB group share holders come into this?

Well to mitigate the risk, the bankers asked KFA’s parent company to take the same deal they got and sink in money which was proportional to what the banks were putting in. That translated to Rs 648 crores, for which UB group were issued 100 million shares.

As of today, those shares are valued at, Rs 260 crores.

Which means as of 15 February 2012, UB group, thanks to Kingfisher, has a loss of almost Rs 400 crores on its books.

Total loss, as of 15 February 2012, Rs 900 crores.

Add to the above — the straight up loss of Rs 900 crores — the banks also reduced the interest rate of his left-over debt by 2.5 percent so that he could repay, as and when his lordship is willing. Effectively translating to a further loss of Rs. 150-180 crores per annum in interest income, over the term of the loan.

And all this is depositor money, which translates to your money, my money and the money of pretty much anyone you will meet on the street.

And Vijay Mallya says he has not taken and will never take tax-payers money.

If you think the debt recast was itself a little too much, Mallya was also given additional term loans of Rs 1,000 crores, to keep his airline afloat. How he is going to repay that, only God knows.

However the fundamental question is this: didn’t the banks realise that this is an almost insolvent if not a totally insolvent company they are dealing with? The facts were on the table: here was a company that has not made a profit since the day it was established. It has substantial unpaid bills in almost every sphere of its operations. Its debt was rising every day. And the global outlook on the aviation sector in general has been negative for the last few years.

In other words, The Company is in trouble.

In fact the situation was so catastrophic, that KFA’s own auditor, doubted the airline’s viability. In fact he even put that down in the annual report.

So how could the bankers not only give Kingfisher Airlines a breather in its debts, but give it at an unheard of 60 percent premium guaranteed to cause them huge losses in both short and long term? And add to that, give interest reprieves and further loans as well.
Sound generous?

I still remember that day vividly. That was my first day of class for my Masters, Civil Engineering, in the  US . On that day I was scared, nervous, excited, anxious and tense, all at the same time. I know I was there to pursue my Masters but the path I needed to take was so very unclear to me. I knew from the day I had registered for the courses that the path I need to take is so different and a difficult one. I as a student in  India  for my bachelors in civil engineering was used to classes that started at 8:00 AM and got over by 4:00 PM with one hour break for lunch. Here for my Masters I had to take only 9 hours of class in a week and the rest of the time I had for myself. 

Croydon:The student meeting organised by KCWA took place at Archbishop Lanfranc school, Croydon on Sunday 25^th September 2011. Many students and supporters from all over UK attended the meeting to discuss the formation of a united front under the guidance of KCWA, for the welfare of malayalee students and their dependents in the UK.

Before the start of the meeting, a minute’s silence was held for Mrs. LibyShanu and Mrs.Dhanya Bharathan, the two students who passed away recently.

The meeting was opened by Abhilash, a student from Leeds, who welcomed KCWA’s efforts in organising a platform for students to meet together and discuss the problems they are facing in the  UK academically,  the struggle they are finding to obtain part time employment and the difficulties to gel together with the life style in the UK. Abhilash’s vision is to make a start by addressing these problems and find ways to move forward with the help and guidance from KCWA. He  appreciated KCWA‘s ongoing efforts for the welfare and development of the Kerala community which is not limited just for students.

Balu, a student from Croydon discussed about the necessity and importance of a permanent organisation set up to deal with several issues faced by students. Adersh, a student fromLondon expressed his bad experiences in dealing with college management. The promises made by the college before admission, were not fulfilled. He felt that this is the case for a lot of overseas students; he went onto say that the formation of a student welfare organisation supported by KCWA would be of great benefit to students.

V.Mangalan, Welfare officer of KCWA, delivered a speech about the purpose, activities and responsibilities of the proposed students benefiting from the formation of a student welfare organisation.  Ashok Kumar, secretary of KCWA, Hashim, Ashraf, Shanu, Praveen, and advocate Navas also addressed the students and took part in the discussion of various aspects of the formation of the student organisation. Many suggestions were made including the appointment of a women’s representative by Sineesh and the constitution of the organisation.

Supreme court of England and Wales Solicitor, Mr.Suresh Unnikrishnan, in his speech spoke about the changes in Immigration rules and common student visa issues. In addition he answered questions asked by the students and confirmed his willingness to support and work with the Student Welfare Association formed by KCWA.

A working committee was then formed to decide about the further actions that have to be taken for the formation of the student welfare organisation. It was decided that another meeting would be conducted within two to three weeks time, to discuss a constitution, organisation name, application form, membership fee etc. People willing to work in this committee or require further information, please contact:

Abhilash: 07438249265, Balu: 07574262363, Hashim: 07854727394, Adersh: 07529689707, Ashok Kumar: 07974349318,

V Mangalan(KCWA Welfare Officer): 07960080062

E-mail: post@kcwa.co.uk, kcwa1975@hotmail.co.uk